Illustratie van het zwarte gat Sagittarius A* met pulserende lichtflitsen in de accretieschijf, vastgelegd door de James Webb-telescoop op meerdere golflengtes.
Illustratie van het zwarte gat Sagittarius A* met pulserende lichtflitsen in de accretieschijf, vastgelegd door de James Webb-telescoop op meerdere golflengtes.

Deze constante activiteit rond Sagittarius A* geeft een collega die dit volgt wat meer context om samen te bekijken.

Zwarte gat in Melkweg flitst zonder pauze Verhaallijn en kernfeiten

Astronomen hebben voor het eerst een onafgebroken reeks lichtuitbarstingen waargenomen van het superzware zwarte gat in het centrum van de Melkweg, Sagittarius A*. Met behulp van de James Webb Space Telescope (JWST) observeerden onderzoekers van Northwestern University gedurende 48 uur verspreid over een jaar de accretieschijf rond het zwarte gat. De uitbarstingen variëren van vage schitteringen tot heldere flitsen en treden op zonder pauze, wat wetenschappers totaal verrast.

De meest intense flitsen zouden kunnen ontstaan door magnetische herkoppeling — een proces waarbij magnetische velden botsen en energie vrijkomen in de vorm van versnelde deeltjes, vergelijkbaar met zonnevlammen. JWST’s NIRCam toonde bovendien dat veranderingen in helderheid eerst verschijnen bij 2,1 micrometer golflengte, daarna bij 4,8 micrometer, wat wijst op energieverlies langs magnetische veldlijnen.

Het team wil nu langere observaties van 24 uur aan één stuk om te onderzoeken of de uitbarstingen periodiek zijn of volledig willekeurig. Ze hebben al een nieuwe observatietijd aangevraagd via JWST. Deze ontdekking werpt nieuw licht op het gedrag van superzware zwarte gaten en hoe ze materie en energie in hun omgeving beïnvloeden.

Feiten

  • Op 7 april 2024 ving de James Webb Space Telescope lichtuitbarstingen op van Sagittarius A* bij golflengtes van 2,1 en 4,8 micrometer.
  • Het zwarte gat in het centrum van de Melkweg vertoont een onafgebroken stroom lichtflitsen, zonder rustmomenten.
  • De uitbarstingen wijzen op magnetische herkoppeling, vergelijkbaar met zonnevlammen op de zon.
  • Veranderingen in helderheid verschijnen eerst bij 2,1 micrometer, dan bij 4,8 micrometer, wat suggereert dat deeltjes energie verliezen langs magnetische veldlijnen.
  • Onderzoekers van Northwestern University hebben een nieuwe observatiesessie aangevraagd om te onderzoeken of de uitbarstingen periodiek zijn.

Visuele nieuwsuitleg van Canto. AI-tools kunnen helpen bij de productie. Redactioneel beleid