Badania naukowe coraz silniej potwierdzają, że człowiek był główną przyczyną masowego wyginięcia megafauny plejstocenu, takiej jak mamuty, tygrysy szablozębne czy nosorożce włochate. Choć zmiany klimatyczne mogły osłabić populacje, to dopiero pojawienie się ludzi na nowych kontynentach — jak Ameryka Północna, Australia czy Madagaskar — wywołało falę wymierań. Symulacje przeprowadzone przez uczonych z Reading i Bristolu wykazały, że wzorce wyginięć idealnie pokrywają się z ekspansją człowieka, a nie ze zmianami klimatu.

Modele statystyczne, w tym bayesowskie, wskazują, że wpływ człowieka był dominujący. Wzrost gęstości ludności i zajmowanie nowych terenów przewidują wymierania ssaków z dokładnością powyżej 96%. W ciągu ostatnich 126 tys. lat wyginęło co najmniej 351 gatunków ssaków, a tempo wymierań jest dziś 1700 razy wyższe niż w późnym plejstocenie.

Obecnie naukowcy ostrzegają, że historia się powtarza: obok emisji gazów cieplarnianych i fragmentacji siedlisk, kłusownictwo i bezpośredni wpływ człowieka stanowią główne zagrożenie dla współczesnych gatunków. Choć klimat zaczyna odgrywać większą rolę, to pierwotny czynnik — ludzka działalność — pozostaje decydujący.