Mały Obłok Magellana, jedna z najbliższych galaktyk satelitarnych Drogi Mlecznej, ulega stopniowemu rozkładowi pod wpływem grawitacji Wielkiego Obłoku Magellana. Choć wcześniej zakładano, że galaktyka zachowuje się jak wirujący dysk, nowe dane z teleskopu VISTA Europejskiego Obserwatorium Południowego pokazują, że jej gwiazdy są wyciągane przez sąsiednią galaktykę z prędkością do 17 km/s. Obserwacje z ponad 11 lat ujawniły, że proces ten prowadzi do dużoskalowej ekspansji pływowej i wyjaśnia amorficzny kształt Małego Obłoku, który kiedyś mógł mieć regularną strukturę.

Wielki Obłok Magellana znajduje się około 163 tys. lat świetlnych od Drogi Mlecznej, a Mały Obłok — ok. 200 tys. lat świetlnych. Jednak oba są względem siebie oddalone tylko o około 75 tys. lat świetlnych, co umożliwia silne oddziaływania grawitacyjne. Dane z przeglądu VISTA pozwoliły na precyzyjne zmapowanie ruchu milionów gwiazd, co ujawniło wewnętrzne dynamiki galaktyki karłowatej z niezwykłą szczegółowością.

Naukowcy przewidują, że zarówno Mały, jak i Wielki Obłok Magellana zostaną w przyszłości pochłonięte przez Drogę Mleczną. Obecny proces rozpadu Małego Obłoku to jednak pierwszy etap tej długoterminowej kosmicznej transformacji. Badania podważają wcześniejsze założenia o stabilności takich systemów i pokazują, jak dynamiczne mogą być relacje między pobliskimi galaktykami.