วัฒนธรรมแฟนด้อมในไทยเติบโตอย่างรวดเร็วทั้งในแง่เศรษฐกิจและสังคม แต่โครงสร้างพื้นฐานของเมืองยังไม่ทันปรับตัวเพื่อรองรับกิจกรรมที่ขยายตัวออกนอกฮอลล์คอนเสิร์ตไปสู่พื้นที่สาธารณะ เช่น สกายวอล์กสถานีสยามหรือลานหน้าห้าง ซึ่งไม่ได้ออกแบบมาเพื่อรองรับฝูงชนจำนวนมาก ทำให้เกิดปัญหาความแออัด ความไม่ปลอดภัย และความขัดแย้งกับผู้ใช้พื้นที่ทั่วไป

ข้อมูลจาก HILL ASEAN ปี 2565 ชี้ว่าแฟนด้อมไทยมีอำนาจการใช้จ่ายสูงที่สุดในอาเซียน โดย 34% ของแฟนด้อมใช้จ่ายอย่างน้อย 30% ของรายได้ต่อเดือนกับกิจกรรมสนับสนุนศิลปิน ทว่าการจัดการพื้นที่สาธารณะยังถูกควบคุมด้วยกฎหมายทั่วไป เช่น พ.ร.บ.รักษาความสะอาดฯ ซึ่งไม่ครอบคลุมการจัดการกิจกรรมแฟนด้อมอย่างเฉพาะเจาะจง

ในต่างประเทศ เช่น เกาหลีใต้และญี่ปุ่น มีการจัดการพื้นที่เพื่อรองรับแฟนด้อมอย่างเป็นระบบ เช่น K-Star Road ในกรุงโซล หรือย่านอากิฮาบาระในโตเกียวที่ออกแบบให้เป็นศูนย์กลางวัฒนธรรมโอตาคุ ในขณะที่ไทยยังขาดนโยบายชัดเจนและพื้นที่เฉพาะทาง ส่งผลให้แฟนด้อมต้องใช้พื้นที่ร่วมกับประชาชนทั่วไปโดยไม่ปลอดภัยและไม่เป็นธรรมต่อทุกฝ่าย

แม้จะมีแนวคิดการออกแบบพื้นที่แฟนด้อมจากนักศึกษาสถาปัตยกรรม แต่การนำไปใช้จริงยังติดขัดเรื่องงบประมาณและการสนับสนุนจากภาครัฐและเอกชน การสร้างเมืองที่เป็นมิตรกับแฟนด้อมจึงต้องอาศัยความร่วมมือจากทุกภาคส่วน ทั้งการออกกฎหมาย การออกแบบพื้นที่ใหม่ และการใช้พื้นที่ร่วมกันอย่างเคารพซึ่งกันและกัน