Niek Roozen heeft jarenlang geworsteld met het emotionele verdriet om het overlijden van zijn vader. De acteur vertelt dat hij tijdens de ziekte en daarna moeite had om zijn gevoelens te uiten, omdat hij van jongs af was opgevoed met de norm dat hardheid en doorzetten belangrijk zijn. Het verdriet zette zich volgens hem vast in zijn lichaam, omdat hij geen ruimte voelde om te rouwen. Pas na het overlijden van zijn vader besloot hij hulp te zoeken om beter met zijn verdriet om te kunnen gaan.

Zijn vader was zeven jaar ziek geweest en kreeg uiteindelijk kanker. Tijdens die periode probeerde Niek sterk te blijven, wat hem ervan weerhield om zijn verdriet te verwerken. Hij nam deel aan Expeditie Robinson, en juist rond zijn terugkeer verslechterde de gezondheid van zijn vader snel. Zijn vader had zich voorbereid op het einde van zijn leven en koos voor hospicezorg en euthanasie.

Niek beschouwt die keuze als moedig en als een manier om het gezin te ontzien. In de laatste weken bracht hij veel tijd door in het hospice, waar hij kleine dagelijkse dingen voor zijn vader deed, zoals helpen met scheren of bij hem slapen. Die nabijheid werd een belangrijk onderdeel van zijn afscheid.