To odkrycie pokazuje, że procesy wokół czarnych dziur istniały już miliardy lat temu, daje trochę wspólnego kontekstu znajomemu, który śledzi kosmiczne tajemnice.
Przełom w badaniach czarnych dziur Przebieg historii i kluczowe fakty
Naukowcy z MIT odkryli prastary kwazar o nazwie J0439+1634, który istniał zaledwie 850 milionów lat po Wielkim Wybuchu. To pierwszy taki obiekt z wczesnego wszechświata, u którego zaobserwowano migotanie — fluktuacje jasności wynikające z niestabilnego dopływu gazu do czarnej dziury. Odkrycie dostarcza nowych wskazówek, jak mogły powstawać supermasywne czarne dziury we wczesnym kosmosie, mimo odmiennych warunków niż dziś.
Kwazar J0439+1634 ma masę około 600 milionów mas Słońca, co czyni go ponad 100 razy masywniejszym niż czarna dziura w centrum Drogi Mlecznej (Sagittarius A*). Jego jasność osiąga 12 bilionów razy więcej niż nasze Słońce. Obserwacje oparte są na danych z wielu teleskopów, w tym NASA NEOWISE, obejmujących podczerwień i promieniowanie rentgenowskie.
Migotanie, podobne do przypadkowego drgania płomienia świecy, trwało przez 14 lat i pozwala badać strukturę dysku akrecyjnego wokół czarnej dziury. Według dr Anny-Christiny Eilers z MIT, odkrycie dowodzi, że podstawowe procesy fizyczne wokół czarnych dziur istniały już w bardzo wczesnym wszechświecie. Badania otwierają nową drogę do zrozumienia ewolucji najmasywniejszych obiektów kosmicznych.
Fakty
- Kwazar J0439+1634 istniał około 850 mln lat po Wielkim Wybuchu.
- To pierwszy odkryty migoczący kwazar z wczesnego wszechświata.
- Masa czarnej dziury w J0439+1634 to ok. 600 mln mas Słońca.
- Jasność obiektu to ok. 12 bln razy więcej niż Słońce.
- Migotanie obserwowano przez 14 lat na podstawie danych z NASA NEOWISE i innych teleskopów.
- „Migotanie mówi o strukturze dysku akrecyjnego” – Gene Leung, MIT.
Wizualne wyjaśnienie wiadomości od Canto. Narzędzia AI mogą pomagać w produkcji. Polityka redakcyjna
Powiązane wiadomości
