Astronomowie zaobserwowali niezwykle intensywny wiatr galaktyczny w odległej galaktyce CRISTAL-02, istniejącej zaledwie 1,1 miliarda lat po Wielkim Wybuchu. Obiekt ten charakteryzował się niezwykle szybkim tempem formowania gwiazd — do 260 mas Słońca rocznie, co było stu razy wyższe niż obecne tempo w Drodze Mlecznej. Gdy te masywne gwiazdy eksplodowały jako supernowe, ich połączone wybuchy generowały potężny wiatr o prędkości przekraczającej 640 km/s — porównywalnej z prędkością ucieczki z galaktyki. W efekcie gaz nie wracał, a każdego roku z CRISTAL-02 usuwane było ponad 500 mas Słońca materii, co dwa razy przekraczało tempo jej przekształcania w nowe gwiazdy.

Sygnał ten pochodzi z czasów, gdy wszechświat miał zaledwie 1,1 miliarda lat, więc obserwujemy go z opóźnieniem wynoszącym około 12 miliardów lat. Jeśli tempo utraty gazu utrzymało się przez 50 milionów lat, CRISTAL-02 przestała tworzyć gwiazdy i uznaje się ją za „martwą”. Odkrycie to dostarcza kluczowego mechanizmu wyjaśniającego, dlaczego we wczesnym wszechświecie obserwuje się wiele takich martwych, masywnych galaktyk.

Dodatkowo, CRISTAL-02 nie jest pojedynczą galaktyką, ale częścią zderzenia wielu galaktyk. W takich warunkach gaz jest skupiany w centrum, co przyspiesza formowanie gwiazd. Gęste skupienie prowadzi do serii bliskich supernowych, które napędzają opisywany wiatr. Badania sugerują, że takie interakcje były częste — niemal połowa masywnych galaktyk z tamtego okresu wchodziła w interakcje z innymi, co wskazuje, że zjawisko to mogło być powszechne.